Jak drukować kolorowe etykiety GHS i CLP na żądanie?

Jak drukować kolorowe etykiety GHS i CLP na żądanie?

Drukowanie kolorowych etykiet GHS i CLP na żądanie najlepiej rozpocząć od zatwierdzenia klasyfikacji produktu, obowiązkowych elementów oznakowania oraz właściwej wersji językowej. Dopiero później należy wybrać technologię druku, materiał etykiety, klej i sposób kontroli gotowego oznaczenia.

Własny druk cyfrowy jest szczególnie korzystny, gdy producent obsługuje:

• wiele receptur;

• krótkie i średnie serie;

• różne pojemności opakowań;

• marki własne klientów;

• wiele wersji językowych;

• częste zmiany projektów;

• różne kody UFI;

• produkty wprowadzane na kilka rynków.

Drukarka powinna prawidłowo odwzorować czerwone ramki piktogramów, czarne symbole, białe tło i drobny tekst. Etykieta musi natomiast zachować czytelność oraz przyczepność w rzeczywistych warunkach przechowywania i użytkowania produktu.

Najważniejsza zasada: drukarka wykonuje zatwierdzony projekt, ale nie klasyfikuje substancji ani mieszaniny chemicznej i nie sprawdza samodzielnie zgodności etykiety z prawem.

Najważniejsze zasady drukowania etykiety GHS i CLP

Prawidłowy proces powinien obejmować:

1. klasyfikację substancji lub mieszaniny;

2. zatwierdzenie elementów oznakowania;

3. sprawdzenie aktualnych kart charakterystyki;

4. przygotowanie wymaganych języków;

5. przypisanie właściwego kodu UFI;

6. dobór rozmiaru i układu etykiety;

7. wybór materiału oraz kleju;

8. wykonanie próbnego wydruku;

9. test trwałości i przyczepności;

10. zatwierdzenie projektu do produkcji;

11. przypisanie projektu do indeksu produktu;

12. kontrolę pierwszej i kolejnych etykiet;

13. archiwizację wykorzystanej wersji.

Produkcja na żądanie pozwala wydrukować tylko taką liczbę etykiet, jaka jest potrzebna do realizacji konkretnego zlecenia. Ogranicza to magazynowanie gotowych rolek oraz ryzyko zastosowania nieaktualnej wersji oznakowania.

Czym są etykiety chemiczne?

Etykiety chemiczne pełnią funkcję informacyjną i ostrzegawczą oraz etykiety zgodne są z obowiązującymi przepisami. Ich zadaniem jest szybkie przekazanie użytkownikowi informacji o zagrożeniach, zasadach bezpiecznego stosowania oraz środkach ostrożności.

W zależności od klasyfikacji produktu etykieta może ostrzegać między innymi przed:

• pożarem;

• wybuchem;

• zatruciem;

• działaniem żrącym;

• uszkodzeniem oczu;

• poważnymi oparzeniami;

• działaniem drażniącym;

• zagrożeniem dla dróg oddechowych;

• niebezpieczeństwem dla środowiska.

Nie każdy produkt chemiczny wymaga identycznego oznakowania. Obowiązki zależą od klasyfikacji danej substancji albo mieszaniny oraz od szczegółowych przepisów odnoszących się do produktu.

Rozporządzenie CLP nakłada wymagania dotyczące oznakowania przede wszystkim na substancje i mieszaniny zaklasyfikowane jako stwarzające zagrożenie oraz na określone wyroby o właściwościach wybuchowych.

GHS a rozporządzenie CLP – czym się różnią?

GHS oznacza Globally Harmonized System of Classification and Labelling of Chemicals, czyli globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów.

System opracowany na poziomie międzynarodowym porządkuje między innymi:

• klasy i kategorie zagrożeń;

• wygląd piktogramów;

• hasła ostrzegawcze;

• zwroty opisujące zagrożenia;

• zwroty określające środki ostrożności;

• podstawowe zasady komunikowania ryzyka.

CLP oznacza Classification, Labelling and Packaging. Jest to unijne rozporządzenie dotyczące klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji oraz mieszanin. CLP wdraża zasady GHS do prawa obowiązującego w Unii Europejskiej.

W praktyce:

• GHS jest systemem międzynarodowym;

• CLP jest bezpośrednio obowiązującym aktem prawnym UE;

• projekt przygotowany dla rynku pozaunijnego może wymagać zmian;

• etykieta musi odpowiadać wymaganiom państwa, w którym produkt trafia do obrotu;

• klasyfikacja i oznakowanie chemikaliów muszą być powiązane z konkretną substancją lub mieszaniną.

Aktualne akty prawne dotyczące oznakowania chemikaliów

Podstawowym aktem prawnym jest rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 dotyczące klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji oraz mieszanin. Unijne przepisy w sprawie klasyfikacji i oznakowania chemikaliów określają, w jaki sposób należy opisywać substancje niebezpieczne. Prawidłowo przygotowana etykieta umożliwia szybkie rozpoznanie zagrożenia i dobór odpowiednich środków ostrożności.

Rozporządzenie CLP jest regularnie aktualizowane. Wymogi prawne oraz zmiany mogą dotyczyć między innymi:

• nowych klas zagrożeń;

• klasyfikacji zharmonizowanej;

• wyglądu i czytelności etykiet;

• sprzedaży internetowej;

• etykiet rozkładanych;

• cyfrowego przekazywania informacji;

• zgłoszeń do ośrodków zatruć;

• stosowania kodów UFI.

Rozporządzenie (UE) 2024/2865 zostało następnie zmienione rozporządzeniem (UE) 2025/2439. W rezultacie poszczególne grupy nowych wymagań mają różne daty rozpoczęcia stosowania, między innymi 1 lipca 2026 roku, 1 stycznia 2027 roku i 1 stycznia 2028 roku. Przed zatwierdzeniem projektu należy więc sprawdzić konkretny przepis oraz właściwy okres przejściowy.

Poradnik nie zastępuje indywidualnej klasyfikacji ani analizy prawnej wykonanej dla konkretnego produktu.

Kiedy etykieta CLP jest obowiązkowa?

Substancje i mieszaniny zaklasyfikowane jako niebezpieczne muszą zostać odpowiednio sklasyfikowane, oznakowane i zapakowane przed wprowadzeniem na rynek Unii Europejskiej. Informacje powinny umożliwić użytkownikowi rozpoznanie zagrożenia oraz bezpieczne postępowanie z produktem.

Wymagania mogą dotyczyć między innymi:

• środków czyszczących;

• detergentów;

• farb i lakierów;

• klejów;

• rozpuszczalników organicznych;

• preparatów technicznych;

• chemii budowlanej;

• środków konserwujących;

• chemii samochodowej;

• mieszanin przemysłowych.

Preparaty techniczne używane w branży kosmetycznej lub przemyśle spożywczym mogą podlegać CLP, jeżeli spełniają odpowiednie kryteria. Nie oznacza to jednak, że gotowe kosmetyki albo żywność automatycznie podlegają takim samym wymaganiom — obszary te są objęte również odrębnymi regulacjami.

Co musi zawierać etykieta CLP?

Zakres obowiązkowych informacji zależy od klasyfikacji produktu. Etykieta CLP może zawierać:

• nazwę, adres i numer telefonu dostawcy;

• identyfikator produktu;

• nominalną ilość produktu w opakowaniu konsumenckim, jeśli nie została podana w innym miejscu;

• odpowiednie piktogramy ostrzegawcze;

• hasło ostrzegawcze;

• zwroty H;

• zwroty P;

• zwroty EUH;

• informacje uzupełniające;

• kod UFI, jeżeli ma zastosowanie.

CLP określa treść, format, wymiary i sposób rozmieszczenia informacji na opakowaniu.

Identyfikator produktu i nazwa handlowa

Identyfikator powinien umożliwiać jednoznaczne rozpoznanie substancji albo mieszaniny.

Może obejmować:

• nazwę substancji;

• nazwę mieszaniny;

• nazwę handlową;

• wskazanie składników wpływających na klasyfikację;

• kod lub indeks produktu.

Treść powinna być zgodna z dokumentacją techniczną, zgłoszeniami oraz kartami charakterystyki.

Dane dostawcy

Na oznakowaniu należy podać dane właściwego dostawcy, w szczególności:

• nazwę firmy;

• pełny adres;

• numer telefonu.

Przy produktach private label należy jednoznacznie ustalić, którego dostawcę trzeba wskazać na danym wariancie etykiety.

Piktogramy ostrzegawcze

Piktogramy CLP przedstawiają czarny symbol na białym tle otoczonym czerwoną ramką w kształcie rombu.

Informują między innymi o:

• łatwopalności;

• działaniu utleniającym;

• toksyczności;

• właściwościach żrących;

• działaniu drażniącym;

• poważnym zagrożeniu dla zdrowia;

• gazie pod ciśnieniem;

• zagrożeniu dla środowiska.

Nie należy dowolnie zmieniać symbolu, proporcji, tła ani koloru obramowania. Rodzaj wymaganych piktogramów wynika z klasy i kategorii zagrożenia.

Hasło ostrzegawcze

Hasło ostrzegawcze wskazuje poziom zagrożenia. W zależności od klasyfikacji stosuje się:

• Niebezpieczeństwo;

• Uwaga.

Jeżeli wymagane jest hasło „Niebezpieczeństwo”, nie stosuje się dodatkowo słowa „Uwaga”. Właściwe hasło wynika z klasyfikacji produktu, a nie z decyzji grafika.

Zwroty H

Zwroty H opisują rodzaj zagrożenia. Mogą dotyczyć na przykład:

• łatwopalności;

• toksyczności;

• działania drażniącego;

• ryzyka uszkodzenia oczu;

• powodowania poważnych oparzeń;

• zagrożenia dla środowiska.

Na etykiecie należy stosować zatwierdzone brzmienie i właściwą wersję językową.

Zwroty P

Zwroty P wskazują środki ostrożności dotyczące:

• zapobiegania zagrożeniu;

• bezpiecznego użytkowania;

• reakcji na narażenie;

• przechowywania;

• usuwania produktu;

• postępowania z opakowaniem.

Dla zachowania czytelności ECHA zaleca zasadniczo nie więcej niż sześć zwrotów P, chyba że większa liczba jest uzasadniona rodzajem i poziomem zagrożenia.

Czy każda etykieta chemiczna musi zawierać UFI?

Nie. UFI nie jest automatycznie wymagany dla każdej substancji ani każdego produktu chemicznego.

Od 1 stycznia 2025 roku obowiązek dotyczy zasadniczo mieszanin wprowadzanych na rynek UE, które są zaklasyfikowane jako niebezpieczne ze względu na zagrożenia dla zdrowia lub zagrożenia fizyczne i podlegają wymaganiom załącznika VIII CLP.

Kod UFI:

• identyfikuje recepturę mieszaniny;

• łączy produkt z informacjami przekazanymi właściwym organom;

• powinien być poprzedzony oznaczeniem „UFI:”;

• musi być widoczny, czytelny i trwały;

• powinien odpowiadać zgłoszonej recepturze.

Samo wygenerowanie i wydrukowanie kodu nie wystarcza. UFI musi zostać ujęty w odpowiednim zgłoszeniu mieszaniny.

Drukowanie etykiet na żądanie jest szczególnie przydatne, gdy firma posiada wiele receptur, marek, pojemności i rynków. System może pobierać zatwierdzony UFI bezpośrednio z bazy, zamiast pozostawiać jego ręczne wpisanie operatorowi.

Etykieta CLP a karta charakterystyki

Karty charakterystyki są jednym z podstawowych źródeł informacji podczas przygotowywania projektu, ale nie należy bezrefleksyjnie kopiować całych fragmentów dokumentu.

Sprawdzenia wymagają przede wszystkim:

• identyfikacja produktu;

• klasyfikacja;

• piktogramy;

• hasło ostrzegawcze;

• zwroty H;

• zwroty P;

• zwroty EUH;

• dane dostawcy.

Jeżeli zmienia się klasyfikacja mieszaniny, karta charakterystyki i powiązane oznakowanie również mogą wymagać aktualizacji. Nowa wersja dokumentu powinna zostać odpowiednio przekazana odbiorcom.

System zarządzania etykietami powinien łączyć:

• indeks produktu;

• recepturę;

• aktualną kartę charakterystyki;

• zatwierdzony projekt;

• właściwy UFI;

• języki i kraje sprzedaży;

• historię zmian.

W jakim języku przygotować etykietę chemiczną?

Etykieta powinna być napisana w języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym substancja lub mieszanina jest wprowadzana do obrotu, chyba że dane państwo postanowiło inaczej.

Firma sprzedająca produkty w różnych krajach może stosować:

• osobne projekty dla każdego rynku;

• etykiety wielojęzyczne;

• etykiety wielowarstwowe;

• etykiety rozkładane;

• dodatkowe elementy dołączone do opakowania, jeżeli przepisy na to pozwalają.

Przy projektach wielojęzycznych informacje powinny być pogrupowane według języka. Nie należy mieszać pojedynczych zwrotów pochodzących z różnych wersji językowych.

Minimalne wymiary etykiety GHS i CLP i piktogramów

Wymiary etykiety, piktogramów oraz minimalna wielkość tekstu są zależne między innymi od pojemności opakowania.

Zmiany prawne wprowadzają szczegółowe wymagania dotyczące:

• minimalnych wymiarów;

• wielkości piktogramów;

• wielkości czcionki;

• interlinii;

• czytelności kroju pisma;

• etykiet rozkładanych.

Część nowych wymagań formatowania zacznie być obowiązkowo stosowana od 1 stycznia 2028 roku.

Nie należy zmniejszać piktogramów i tekstu wyłącznie po to, aby zmieścić logo firmy, dodatkowy opis marketingowy albo większą liczbę języków.

Rodzaje etykiet do produktów chemicznych

Dobór rodzaju etykiety zależy od nakładu, warunków przechowywania, sposobu aplikacji i wymaganej trwałości.

Etykiety na roli

Etykiety na roli są często wykorzystywane w procesach przemysłowych, ponieważ umożliwiają:

• drukowanie krótkich i dużych serii;

• automatyczne etykietowanie;

• pracę z nawijarką i odwijakiem;

• zmianę projektu bez zmiany formy drukowej;

• integrację z linią produkcyjną.

Etykiety blanko

Etykiety blanko są niezadrukowanym materiałem, na którym firma wykonuje aktualny projekt.

Pozwalają zmieniać:

• nazwę produktu;

• język;

• piktogramy;

• UFI;

• dane klienta;

• elementy personalizowane.

Zamiast przechowywać dużą liczbę gotowych rolek, zakład może magazynować ograniczoną liczbę uniwersalnych formatów.

Etykiety wielowarstwowe i rozkładane

Zapewniają dodatkowe miejsce na:

• kilka języków;

• rozbudowane instrukcje;

• informacje techniczne;

• wymagane ostrzeżenia;

• dodatkowe regulacje.

Sprawdzają się przy małych opakowaniach i dużej ilości obowiązkowej treści.

Etykiety foliowe

Etykiety foliowe mogą być bardziej odporne na wilgoć, rozdarcie i ścieranie niż standardowe etykiety papierowe.

Stosuje się między innymi:

• folie PP;

• folie PE;

• folie PET;

• folie transparentne;

• materiały metalizowane.

Materiał, warstwa przyjmująca nadruk i klej muszą zostać dopasowane do opakowania oraz przewidywanego kontaktu z zawartością.

Jaką metodę drukowania kolorowych etykiet wybrać?

Najlepsza technologia zależy od:

• nakładu;

• liczby wariantów;

• częstotliwości zmian;

• materiału;

• wymaganej odporności;

• liczby kolorów;

• konieczności stosowania bieli;

• terminu realizacji;

• kosztów magazynowania.

Nie istnieje jedna granica nakładu, poniżej której zawsze należy stosować druk cyfrowy. Opłacalność trzeba obliczyć dla konkretnego formatu, materiału i liczby projektów.

Cyfrowy druk atramentowy

Druk atramentowy dobrze sprawdza się przy:

• krótkich i średnich seriach;

• częstych zmianach;

• wielu wariantach językowych;

• kolorowych grafikach;

• oznakowaniu private label;

• produkcji na żądanie.

Nie wymaga przygotowywania osobnych form drukowych, dlatego projekt można szybko zmienić przed rozpoczęciem kolejnej partii.

Cyfrowy druk tonerowy LED

Technologia tonerowa LED może być dobrym rozwiązaniem dla:

• różnych materiałów syntetycznych;

• folii transparentnych;

• materiałów metalizowanych;

• projektów wymagających białego poddruku;

• etykiet o wysokiej jakości wizualnej.

Nie należy określać tej technologii jako znakowania laserowego. W przypadku REA LABEL QL-300 jest to elektrofotograficzny druk LED z wykorzystaniem tonerów CMYK i białego.

Druk termotransferowy

Druk termotransferowy dobrze nadaje się do nanoszenia:

• czarnego tekstu;

• numerów partii;

• danych zmiennych;

• kodów kreskowych;

• oznaczeń logistycznych.

Może zapewniać dużą odporność, jeśli taśma została dopasowana do materiału. Nie jest jednak typowym rozwiązaniem do wykonywania pełnokolorowych grafik CMYK w jednym przebiegu.

Fleksografia

Fleksografia jest wydajna przy dużych, powtarzalnych nakładach. Wymaga jednak przygotowania form drukowych.

Przy wielu podobnych projektach różniących się językiem, UFI albo recepturą koszt form, magazynowania i wycofywania nieaktualnych rolek może ograniczać elastyczność.

Drukarnia czy druk etykiet we własnym zakładzie?

Przykład organizacyjny

Producent posiadający 12 receptur, cztery pojemności i pięć wersji językowych może potrzebować nawet 240 wariantów gotowych oznaczeń.

Druk na żądanie pozwala ograniczyć magazyn do kilku formatów materiałów blanko i wybierać zatwierdzony projekt dopiero po uruchomieniu zlecenia.

Największą korzyścią nie zawsze jest niższy koszt jednej etykiety. Równie ważne są:

• szybsza zmiana projektu;

• mniejsze zapasy;

• niższe ryzyko pomyłki;

• ograniczenie odpadów;

• szybsze wprowadzenie produktu na rynek.

Jak dobrać drukarkę etykiet?

Przy wyborze urządzenia należy sprawdzić:

• maksymalną szerokość druku;

• obsługiwane materiały;

• prędkość;

• rozdzielczość;

• miesięczny nakład;

• koszt materiałów eksploatacyjnych;

• trwałość wydruku;

• możliwość drukowania bieli;

• obsługę danych zmiennych;

• możliwość integracji z ERP;

• współpracę z nawijarką i aplikatorem.

W kategorii kolorowe drukarki etykiet REA LABEL znajdują się rozwiązania atramentowe oraz urządzenia wykorzystujące toner CMYK i biały.

REA LABEL ColorJet 2

REA LABEL ColorJet 2 warto przetestować przy:

• dużych formatach;

• wielojęzycznych projektach;

• licznych wariantach;

• częstych zmianach;

• drukowaniu kolorowych etykiet na żądanie.

REA LABEL QL-300 CMYK + biały

REA LABEL QL-300 wykorzystuje technologię LED i pięć tonerów: CMYK oraz biały.

Biały toner umożliwia wykonywanie:

• poddruku na folii transparentnej;

• białych pól pod piktogramami;

• oznaczeń na ciemnych materiałach;

• grafik na podłożach metalizowanych;

• etykiet wymagających mocnego krycia.

AstroNova QL-120D

AstroNova QL-120D umożliwia wykonywanie kolorowych grafik, logotypów, drobnego tekstu i kodów w rozdzielczości do 1200 × 1200 dpi.

Jak dobrać materiał etykiety?

Papier

Papier może być wystarczający, gdy opakowanie:

• jest przechowywane w suchym miejscu;

• nie ma kontaktu z cieczą;

• nie jest narażone na intensywne ścieranie;

• ma stosunkowo krótki okres obrotu.

Folia PP

Folia PP jest często wykorzystywana na plastikowych butelkach i kanistrach.

Może zapewniać:

• odporność na wilgoć;

• większą odporność na rozdarcie;

• elastyczność;

• możliwość wykonania białej lub transparentnej etykiety.

Folia PET

PET warto rozważyć, gdy ważne są:

• stabilność wymiarowa;

• odporność mechaniczna;

• podwyższona temperatura;

• długi okres użytkowania;

• duża trwałość oznakowania.

Folia transparentna

Na przezroczystym materiale kolor opakowania albo zawartości może prześwitywać przez grafikę.

Biały poddruk może być potrzebny pod:

• piktogramami;

• czarnym tekstem;

• kodem kreskowym;

• kodem QR;

• polami informacyjnymi.

Bez białego podkładu czerwona ramka i wnętrze symbolu mogą zmieniać wygląd zależnie od koloru pojemnika.

Jak dobrać klej?

Klej należy dopasować do:

• rodzaju tworzywa;

• energii powierzchniowej;

• chropowatości;

• krzywizny opakowania;

• temperatury aplikacji;

• warunków magazynowania;

• kondensacji;

• wilgoci;

• oleju;

• działania chemikaliów.

Szczególnie wymagające są:

• opakowania wykonane z PE i PP;

• małe butelki cylindryczne;

• powierzchnie zaolejone;

• fakturowane kanistry;

• aplikacja w niskiej temperaturze;

• magazynowanie na zewnątrz.

Próba powinna obejmować nie tylko jakość wydruku, ale również aplikację i ocenę przyczepności po kilku dniach lub tygodniach.

Jak sprawdzić trwałość etykiety chemicznej?

Etykiety powinny zachować czytelność przez przewidywany okres użytkowania produktu.

W zależności od zastosowania należy przeprowadzić testy odporności na:

• wodę;

• wilgoć;

• ścieranie;

• olej;

• detergenty;

• zawartość opakowania;

• rozpuszczalniki;

• promieniowanie UV;

• wysokie i niskie temperatury;

• kondensację;

• transport.

Test wilgoci

Należy sprawdzić:

• czy nadruk się nie rozmazuje;

• czy czerwona ramka nie blaknie;

• czy podłoże nie pęcznieje;

• czy materiał się nie rozwarstwia;

• czy klej nadal utrzymuje oznaczenie.

Test chemiczny

Próba powinna odpowiadać realnemu ryzyku kontaktu z produktem.

Kontroluje się między innymi:

• czy tekst pozostaje czytelny;

• czy powierzchnia etykiety nie mięknie;

• czy piktogramy zachowują kontrast;

• czy UFI można odczytać;

• czy etykieta nie odkleja się od opakowania.

Testy niebezpiecznych substancji chemicznych powinny być wykonywane według zatwierdzonej procedury bezpieczeństwa.

Test promieniowania UV

Jeżeli produkt będzie magazynowany na zewnątrz, należy ocenić:

• blaknięcie czerwieni;

• zmianę kontrastu;

• żółknięcie materiału;

• utratę przyczepności;

• czytelność po przyspieszonym starzeniu.

Jak zaprojektować czytelną etykietę CLP?

Zacznij od zatwierdzonych danych

Przed rozpoczęciem pracy graficznej należy zatwierdzić:

• identyfikator produktu;

• klasyfikację;

• dane dostawcy;

• piktogramy;

• hasło ostrzegawcze;

• zwroty H;

• zwroty P;

• zwroty EUH;

• UFI;

• języki.

Zachowaj hierarchię informacji

Ostrzeżenia nie powinny ginąć wśród:

• zdjęć;

• kolorowego tła;

• elementów promocyjnych;

• logo;

• opisów marketingowych;

• dekoracyjnej typografii.

Kontroluj czerwień, czerń i biel

Na próbnym wydruku należy sprawdzić:

• ciągłość czerwonych ramek;

• ostrość czarnych symboli;

• nieprzezroczystość białego tła;

• brak przesunięcia kolorów;

• brak przebijania podłoża;

• powtarzalność kolejnych etykiet.

Nie przeciążaj projektu

Jeżeli liczba języków i informacji pogarsza czytelność, warto rozważyć:

• większy format;

• osobne wersje dla rynków;

• etykietę wielowarstwową;

• etykietę rozkładaną;

• dodatkowy panel.

Jak zarządzać wersjami etykiety GHS i CLP?

Przechowywanie projektów jako przypadkowych plików na komputerach operatorów zwiększa ryzyko pomyłki.

Centralna baza powinna zawierać:

• indeks produktu;

• numer projektu;

• numer wersji;

• status zatwierdzenia;

• kraj;

• język;

• kod UFI;

• recepturę;

• powiązaną kartę charakterystyki;

• historię zmian;

• datę wycofania.

Operator powinien mieć dostęp wyłącznie do wersji zatwierdzonych do produkcji.

Proces drukowania etykiety GHS i CLP na żądanie

Przykładowy proces może wyglądać następująco:

1. ERP przekazuje indeks produktu i numer zlecenia.

2. System rozpoznaje recepturę.

3. Wybierany jest zatwierdzony projekt.

4. Program dobiera właściwy kraj i język.

5. Pobierany jest odpowiedni UFI.

6. System określa potrzebną liczbę etykiet.

7. Drukarka wykonuje serię.

8. Operator kontroluje pierwszą sztukę.

9. Rolka trafia do procesu etykietowania.

10. Kod produktu jest porównywany ze zleceniem.

11. Wynik zostaje zapisany w historii produkcji.

12. Niewykorzystane etykiety są rozliczane.

Systemy etykietowania REA LABEL pozwalają rozwijać proces od samodzielnego druku do automatycznego nanoszenia etykiet na opakowania.

Jak kontrolować jakość wydruku? Etykiety GHS i CLP.

Kontrola treści

Należy potwierdzić:

• nazwę i indeks produktu;

• numer wersji;

• dane dostawcy;

• język;

• piktogramy;

• hasło ostrzegawcze;

• zwroty H i P;

• UFI;

• pojemność;

• informacje dodatkowe.

Kontrola wizualna

Należy ocenić:

• kompletność wydruku;

• ostrość tekstu;

• czerwone ramki;

• położenie kolorów;

• brak smug;

• brak przycięcia;

• równomierne krycie;

• biały poddruk.

Kontrola kodów

Jeżeli projekt zawiera kody kreskowe, QR lub Data Matrix, należy sprawdzić:

• prawidłową zawartość;

• wielkość;

• kontrast;

• strefę ciszy;

• brak deformacji;

• czytelność po naklejeniu.

Do profesjonalnej kontroli można wykorzystać weryfikatory kodów REA VERIFIER.

Najczęstsze błędy etykiety GHS i CLP

UFI na każdym produkcie

Kod UFI nie jest automatycznie obowiązkowy dla każdej substancji i każdego preparatu.

Kopiowanie projektu podobnej mieszaniny

Podobny skład nie oznacza identycznej klasyfikacji.

Zbyt małe piktogramy

Zmniejszanie symboli bez sprawdzenia wymagań może prowadzić do niezgodności i ograniczyć czytelność.

Nieprawidłowa czerwień

Pomarańczowa, brązowa albo niepełna ramka może pogorszyć jednoznaczność oznakowania.

Brak białego poddruku

Na transparentnym materiale kolor pojemnika może zmieniać wygląd symbolu.

Nieaktualna dokumentacja

Aktualizacja kart charakterystyki powinna uruchomić kontrolę używanych projektów.

Brak testów

Etykieta może dobrze wyglądać bezpośrednio po wydrukowaniu, ale ulec uszkodzeniu pod wpływem wilgoci, ścierania lub zawartości opakowania.

Ręczny wybór projektu

System powinien automatycznie przypisywać zatwierdzony projekt do zlecenia.

Zastępowanie informacji kodem QR

Kod QR może uzupełniać oznakowanie, ale nie należy nim zastępować obowiązkowych informacji bez wyraźnej podstawy prawnej.

Drukowanie etykiety GHS i CLP krok po kroku

Krok 1. Zatwierdź klasyfikację

Ustal klasy i kategorie zagrożenia.

Krok 2. Sprawdź dokumentację

Zweryfikuj recepturę, kartę charakterystyki, zgłoszenia i dane dostawcy.

Krok 3. Określ rynki

Przygotuj wymagane języki i dane właściwe dla poszczególnych krajów.

Krok 4. Ustal format

Uwzględnij pojemność opakowania, ilość informacji i wymagania dotyczące czytelności.

Krok 5. Dobierz materiał i klej

Wykonaj próbę na rzeczywistym opakowaniu.

Krok 6. Przygotuj projekt

Umieść zatwierdzone elementy zgodnie z obowiązującymi wymaganiami.

Krok 7. Wykonaj próbny wydruk

Sprawdź kolory, tekst, krycie i marginesy.

Krok 8. Przeprowadź testy trwałości

Uwzględnij wilgoć, ścieranie, temperaturę i działanie zawartości.

Krok 9. Zatwierdź wersję

Nadaj projektowi numer, status i datę obowiązywania.

Krok 10. Połącz projekt z ERP

Ogranicz możliwość ręcznego wyboru etykiety.

Krok 11. Wydrukuj serię

Wykonaj liczbę wynikającą z bieżącego zlecenia.

Krok 12. Kontroluj i archiwizuj

Zapisz zastosowaną wersję oraz wynik kontroli.

Lista kontrolna przed rozpoczęciem druku

• Klasyfikacja została zatwierdzona.

• Sprawdzono aktualne przepisy.

• Identyfikator odpowiada właściwemu produktowi.

• Dodano dane dostawcy.

• Zastosowano właściwe piktogramy.

• Hasło ostrzegawcze jest prawidłowe.

• Zwroty H są kompletne.

• Zwroty P są kompletne.

• Sprawdzono zwroty EUH.

• UFI odpowiada zgłoszonej recepturze.

• Przygotowano właściwy język.

• Dobrano format do opakowania.

• Wybrano właściwy materiał i klej.

• Wykonano próbę kolorystyczną.

• Przeprowadzono test wilgoci.

• Przeprowadzono test ścierania.

• Sprawdzono odporność chemiczną.

• Projekt ma numer wersji.

• Operator korzysta tylko z zatwierdzonych plików.

• Stare projekty zostały zablokowane.

• Zastosowana wersja jest archiwizowana.

Jak drukować kolorowe etykiety GHS i CLP – podsumowanie

Prawidłowe drukowanie kolorowych etykiet wymaga połączenia wiedzy prawnej, aktualnych danych, odpowiedniej technologii oraz kontroli procesu.

Producent powinien:

• zatwierdzić klasyfikację;

• sprawdzić karty charakterystyki;

• zastosować właściwe piktogramy;

• przygotować wymagane języki;

• ustalić, czy potrzebny jest UFI;

• dobrać materiał i klej;

• wykonać testy;

• zarządzać wersjami;

• kontrolować jakość wydruku;

• archiwizować projekty używane w produkcji.

Druk na żądanie pozwala szybciej reagować na zmianę receptury, klienta, języka i przepisów. Ogranicza również magazyn gotowych oznaczeń oraz ryzyko zastosowania nieaktualnej etykiety.

Pełna oferta urządzeń jest dostępna w kategorii kolorowe drukarki etykiet REA LABEL.

Skontaktuj się z REA i przygotuj próbny wydruk etykiety GHS lub CLP.

Najczęściej zadawane pytania

Czy wszystkie produkty chemiczne muszą mieć etykietę CLP?

Nie. Obowiązek zależy od klasyfikacji substancji lub mieszaniny oraz szczegółowych wymagań odnoszących się do produktu.

Czy każda etykieta CLP musi zawierać UFI?

Nie. Obowiązek dotyczy określonych mieszanin niebezpiecznych podlegających wymaganiom załącznika VIII CLP.

Dlaczego do etykiet GHS potrzebny jest kolor?

Piktogramy ostrzegawcze wykorzystują czerwone obramowanie, czarny symbol i białe tło.

Czy etykieta musi być w języku polskim?

Produkt wprowadzany na rynek polski powinien mieć oznakowanie w języku wymaganym w Polsce. Przy eksporcie trzeba uwzględnić język rynku docelowego.

Czy tekst można skopiować z karty charakterystyki?

Karta jest podstawowym źródłem danych, ale projekt powinien zostać osobno sprawdzony i zatwierdzony.

Jaki materiał nadaje się na kanister?

Często stosuje się PP albo PET, ale wybór zależy od rodzaju tworzywa, faktury, temperatury, wilgoci i kontaktu z zawartością.

Kiedy potrzebny jest biały toner?

Przede wszystkim przy materiałach transparentnych, ciemnych i metalizowanych, gdy trzeba wykonać nieprzezroczysty poddruk.

Czy można stosować etykiety papierowe?

Tak, jeśli zapewniają wystarczającą trwałość. Przy wilgoci i kontakcie z chemią bezpieczniejszym rozwiązaniem mogą być materiały syntetyczne.

Kiedy warto drukować etykiety we własnym zakładzie?

Przy wielu wariantach, krótkich seriach, częstych zmianach, eksporcie na różne rynki oraz wysokim ryzyku dezaktualizacji zapasów.

Czy kod QR może zastąpić fizyczne oznakowanie CLP?

Nie należy przyjmować takiego założenia. Kod może uzupełniać etykietę, ale obowiązkowe informacje muszą pozostać dostępne w formie wymaganej przez prawo.